Folia spożywcza i gastronomiczna

Co naprawdę kupuje kuchnia gastronomiczna

Folię spożywczą kupuje się na podstawie trzech rzeczy, a wycenia na podstawie jednej. Te trzy to szerokość, przyczepność i to, czy karton porządnie tnie; ta jedna to cena za rolkę — dlatego tyle kuchni pracuje z folią, która z nimi walczy.

Rolka 300 mm przykrywa pojemnik GN 1/1 wzdłuż i nic szerszego. Rolka 450 mm przykrywa całą tacę i półkę wózka o połowie rozmiaru. Kupowanie 300 mm, bo jest tańsze za rolkę, a potem podwójne owijanie każdej tacy zużywa więcej folii, a nie mniej.

PVC czy bez PVC

PVC przywiera mocniej i bardziej się rozciąga. Do niego przywykła większość profesjonalnych kuchni, zamyka się na zimnej krawędzi ze stali nierdzewnej za jednym przejściem i nadal jest dopuszczone do kontaktu z żywnością w UE na mocy rozporządzenia (UE) 10/2011, z ograniczeniami plastyfikatorów, które to rozporządzenie określa.

Gatunki PE i bez PVC przywierają słabiej i rwą się bardziej przewidywalnie. O nie prosi specyfikacja, gdy polityka klienta wyklucza PVC — robi tak już kilka sieci handlowych i szpitalnych łańcuchów dostaw — albo gdy folia trafia do mikrofalówki lub piekarnika.

Żadna z nich nie jest dobrą odpowiedzią dla wszystkich. Liczy się to, żeby odpowiedź była zapisana, bo kuchnia, która zmienia folię bez uprzedzenia, dostaje tydzień skarg na folię, która nie trzyma.

Kontakt z żywnością to specyfikacja, a nie właściwość

Każda folia tutaj jest dostępna z deklaracją zgodności z rozporządzeniem (WE) 1935/2004, a dla tworzyw sztucznych z rozporządzeniem (UE) 10/2011 — łącznie z badaniami migracji tam, gdzie wymaga tego zastosowanie. Poproś o nią wprost, a pojawi się na potwierdzeniu zamówienia.

Folia zamówiona bez tej specyfikacji nie jest folią do kontaktu z żywnością, nawet jeśli schodzi z tego samego ekstrudera, a „zawsze było dobrze” nie jest dokumentem, który przyjmie audytor.