EN 13432
EN 13432 — opakowania kompostowalne
Cztery badania stojące za każdym poważnym twierdzeniem o kompostowalności, dlaczego przemysłowe to nie ogrodowe i dlaczego biodegradowalne to co innego.
- Issued by
- CEN
- Current edition
- 2000
- Status
- Current
- Legally required
- Mandatory in some cases
- Last reviewed
- 5 September 2026
EN 13432 stoi za każdym poważnym twierdzeniem o kompostowalności opakowania w Europie. Jest normą zharmonizowaną, dlatego trafia do kolumny „obowiązkowa w niektórych przypadkach”: nic nie zmusza Cię, by opakowanie było kompostowalne, ale jeśli to twierdzisz, tędy twierdzenie się wykazuje.
Czego wymaga
Cztery badania i wszystkie cztery trzeba zdać. To punkt, który się liczy — materiał zdający jedno bywa regularnie sprzedawany tak, jakby zdał wszystkie.
| Wymaganie | |
|---|---|
| Biodegradacja | Co najmniej 90 % przemiany do CO₂ w ciągu sześciu miesięcy |
| Dezintegracja | Po dwunastu tygodniach co najmniej 90 % materiału przechodzi przez sito 2 mm |
| Metale ciężkie i fluor | Poniżej zdefiniowanych wartości granicznych |
| Jakość kompostu | Brak negatywnego wpływu na powstały kompost |
Przemysłowe, nie ogrodowe
Warunki badań to warunki kompostowania przemysłowego: utrzymywana podwyższona temperatura, regulowana wilgotność, kontrolowane przerzucanie. Około 58 °C, a nie pryzma w ogrodzie.
Worek certyfikowany wg EN 13432, który trafi do kompostownika przydomowego, będzie w przyszłym roku wciąż rozpoznawalny. Kompostowalność domowa to inne twierdzenie według innego schematu, a mieszanie obu jest najczęstszym nadużyciem tej normy.
Zanim wyspecyfikujesz opakowanie kompostowalne, ustal, czy odpad faktycznie trafia do kompostowania przemysłowego. Jeśli idzie na składowisko albo do spalarni — jak spora część opakowań „kompostowalnych” — zapłaciłeś dopłatę za materiał, który wypada gorzej niż ten, który zastąpił.
Biodegradowalne to nie kompostowalne
Biodegradowalne samo w sobie nie znaczy prawie nic: mówi, że coś kiedyś się rozłoży, w nieokreślonych warunkach, w nieokreślonym czasie. Drewno jest biodegradowalne. W dostatecznie długiej skali czasu większość polietylenu też.
Kompostowalne wg EN 13432 to twierdzenie konkretne, z liczbami za sobą, i jedyne, które ma miejsce w specyfikacji.
Tworzywa oksydegradowalne — polietylen z dodatkiem powodującym fragmentację — nie są ani jednym, ani drugim, i są w UE ograniczone właśnie dlatego: fragmentacja to nie rozkład.
O co pytać
O certyfikat, nie o oświadczenie. Certyfikację kompostowalności wydają uznane jednostki wobec tej normy, wskazuje ona materiał i grubość i ma numer, który da się sprawdzić.
„Wykonane z materiału kompostowalnego” na karcie technicznej nie jest certyfikatem, a różnica ma znaczenie w chwili, gdy klient poprosi Cię o dowód.